Hep kendinden söz eden, bıkıp usanmadan kendinden söz eden, kendilerini bir sahne sanatçısı gibi gören insanları bilirsin. Perdeleri hiç kapanmaz. Ellerini burnunun ucuna kadar uzatıp hiç tanımadığın insanların ağızlarının payını nasıl verdiklerini ya da memleket meseleleriyle ilgili suda eriyen C vitaminli fikirlerini anlatırlar. Başrollerinde kendilerinin olduğu filmler çekerler, yaylıları kendilerinin çaldığı senfoniler bestelerler. Bir türlü sevemedim ben böyle insanları. Benlikleri lop et gibi durur ortada, üzerinde sinekler ve sözcükler...

Barış Bıçakçı, "Veciz Sözler"